งานวัดในสังคมไทยไม่ใช่แค่กิจกรรมทางศาสนา แต่คือพื้นที่รวมของพิธีกรรม ความบันเทิง และเศรษฐกิจชุมชนในเวลาเดียวกัน ตั้งแต่งานทำบุญกลางวัน ไปจนถึงลิเก หมอลำ หรือคอนเสิร์ตยามค่ำคืน สิ่งหนึ่งที่มักถูกมองว่าเป็นเรื่องเล็ก แต่กลับเป็นหัวใจของการจัดการหน้างาน คือ “เก้าอี้” เพราะถ้าจัดน้อยไป คนไม่มีที่นั่ง งานจะวุ่นวาย แต่ถ้าจัดมากเกินไป พื้นที่จะโล่ง เสียบรรยากาศ และสิ้นเปลืองงบประมาณโดยไม่จำเป็น

ถ้าเดินสำรวจร้านอาหารริมทาง คาเฟ่เปิดโล่ง หรือร้านตามตลาดในประเทศไทย สิ่งหนึ่งที่เห็นแทบทุกที่คือ เก้าอี้พลาสติก โดยเฉพาะรุ่นราคาประหยัดที่ซื้อมาใช้ง่าย พังแล้วเปลี่ยนใหม่ได้ทันที จนเกิดแนวคิดที่ผู้ประกอบการจำนวนมากคุ้นเคยกันดีว่า “แตกก็ซื้อใหม่ ยังไงก็ถูกกว่าไม้หรือเหล็ก”

ถ้าพูดถึงงานอีเวนต์ในประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็นงานบุญ งานวัด งานเลี้ยงโต๊ะจีน งานเทศกาลอาหาร หรือแม้แต่งานสัมมนาภาครัฐ “เก้าอี้พลาสติก” คือภาพที่คุ้นตาและแทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ หลายคนอาจมองว่าเก้าอี้เป็นแค่ของประกอบฉาก แต่ในมุมของผู้จัดงาน เก้าอี้คือหัวใจของโลจิสติกส์ การบริหารคน และต้นทุนที่ส่งผลต่อความสำเร็จของงานโดยตรง

เก้าอี้พลาสติกเป็นของใช้ที่พบได้แทบทุกที่ในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารตามสั่ง ร้านกาแฟ โรงอาหารออฟฟิศ ห้องประชุมชั่วคราว ไปจนถึงบ้านพักอาศัย จุดเด่นของมันคือราคาที่เข้าถึงง่าย แข็งแรง ทนแดดทนฝน และเคลื่อนย้ายสะดวก แต่คำถามที่หลายคนเริ่มสงสัยมากขึ้น โดยเฉพาะในยุคที่เรานั่งทำงานนานขึ้นคือ

ในโลกของธุรกิจร้านอาหารและงานบริการที่การแข่งขันสูงขึ้นในทุกๆปี สิ่งที่เจ้าของร้านมักให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกคือรสชาติ ราคา และความรวดเร็วในการเสิร์ฟ แต่มีองค์ประกอบหนึ่งที่มักถูกมองข้าม ทั้งที่ส่งผลโดยตรงต่อพฤติกรรมของลูกค้าอย่างเงียบๆ นั่นคือ “ เก้าอี้พลาสติก ” โดยเฉพาะ เก้าอี้พลาสติกแบบมีพนักพิง ซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปในร้านอาหารไทย ตั้งแต่ร้านข้าวแกง ร้านอาหารครอบครัว ไปจนถึงร้านกึ่งคาเฟ่

บางช่วงเวลา คนไทยจำนวนมากมักอยากส่งกำลังใจให้ “คนทำงานแนวหน้า” ที่ต้องอยู่ไกลบ้าน อยู่ในพื้นที่ที่มีความกดดัน และต้องใช้ความอดทนสูง ทหารไทยก็เป็นหนึ่งในกลุ่มที่หลายคนอยากสื่อสารคำขอบคุณและคำอวยพรแบบจริงใจ เพราะสิ่งที่ทำอยู่ไม่ใช่งานเบา และหลายครั้งก็เป็นงานที่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้เห็นรายละเอียดทั้งหมด