เก้าอี้พลาสติกที่ใช้กันทั่วไปในร้านอาหาร งานอีเวนต์ หรือตามบ้าน ส่วนใหญ่ผลิตจากโพลีโพรพิลีน หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า PP ซึ่งเป็นพลาสติกกลุ่มเทอร์โมพลาสติก คุณสมบัติเด่นของ PP คือเมื่อโดนความร้อนถึงระดับหนึ่งจะอ่อนตัวและหลอมเหลว แต่จะไม่แข็งตัวถาวรเหมือนพลาสติกกลุ่มเทอร์โมเซ็ต การที่ PP เป็นเทอร์โมพลาสติกนี่เองที่ทำให้มันสามารถนำมาขึ้นรูปเป็นเก้าอี้ได้ง่ายด้วยกระบวนการฉีดพลาสติก แต่ในอีกมุมหนึ่งก็หมายความว่าเมื่อเจอความร้อนสูงมาก ๆ อย่างในเหตุการณ์ไฟไหม้ เนื้อพลาสติกจะไม่สามารถคงรูปเดิมไว้ได้ นอกจาก PP แล้ว เก้าอี้พลาสติกบางรุ่นยังผลิตจาก HDPE หรือโพลีเอทิลีนความหนาแน่นสูง ซึ่งมีคุณสมบัติใกล้เคียงกันคือทนแรงกระแทกดี น้ำหนักเบา แต่ก็ยังเป็นวัสดุที่ติดไฟได้เช่นเดียวกับพลาสติกทั่วไป ไม่มีพลาสติกชนิดใดในกลุ่มนี้ที่จัดเป็นวัสดุทนไฟแบบเดียวกับโลหะหรือคอนกรีต
Slow Living ไม่ใช่แนวคิดใหม่เอี่ยม แต่เป็นวิถีชีวิตที่มีรากมาจากขบวนการ Slow Food ในอิตาลีเมื่อหลายสิบปีก่อน ซึ่งเริ่มต้นจากการต่อต้านวัฒนธรรมอาหารจานด่วนที่เร่งรีบเกินไป ก่อนจะขยายแนวคิดนี้ไปสู่การใช้ชีวิตในหลายมิติ ทั้งการกิน การแต่งกาย การท่องเที่ยว และการจัดบ้าน หัวใจสำคัญของ Slow Living คือการกลับมาให้ความสำคัญกับสิ่งที่มีคุณค่าจริง ๆ ในชีวิต แทนที่จะวิ่งตามความเร็วและปริมาณแบบที่สังคมสมัยใหม่คุ้นเคย
เวลาไปวัดแล้วเห็นเก้าอี้พลาสติกเรียงเป็นแถวในศาลา ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครนึกตั้งคำถามว่ามันมาจากไหน ใครซื้อ ซื้อเมื่อไหร่ เก็บไว้ที่ไหนตอนที่ไม่มีงาน หรือเมื่อหักพังแล้วจัดการยังไง เพราะมันเป็นของที่อยู่ที่นั่นเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของวัดมาตลอด ไม่ต่างจากกระดิ่งหรือธูปเทียน แต่ถ้าลองคุยกับพระหรือกรรมการวัดที่ดูแลทรัพย์สินของวัด จะพบว่าเรื่องเก้าอี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย มันเป็นทรัพยากรที่ต้องบริหารจัดการอย่างจริงจัง เพราะวัดทั่วไปมีเก้าอี้หลายร้อยตัว ใช้งานในหลายโอกาส โดยคนหลายร้อยคน และมักไม่ค่อยมีงบประมาณสำรองสำหรับการเปลี่ยนหรือซ่อมแซมโดยเฉพาะ
ลองนึกถึงบ้านของตัวเองหรือบ้านพ่อแม่ดูสักครู่ มีเก้าอี้ตัวหนึ่งไหมที่อยู่ในมุมเดิมมานานจนเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของผนัง บางทีเป็นเก้าอี้พลาสติกสีที่เริ่มซีดนิดหน่อยจากแสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่าง บางทีเป็นเก้าอี้ที่ยางกันลื่นใต้ขาเริ่มสึกแต่ยังนั่งได้มั่นคง บางทีเป็นเก้าอี้ที่ทุกคนในบ้านรู้ว่ามันคือ "ของคนนั้น" โดยไม่ต้องมีป้ายกำกับ
ทุกคนเคยนั่งรอในโรงพยาบาลรัฐ เก้าอี้แถวยาวสีฟ้าหรือสีเขียวที่แทบทุกโรงพยาบาลในไทยใช้ ดูเหมือนเลือกมาแบบไม่ได้คิดอะไร แต่จริง ๆ แล้วมีเหตุผลเชิงสุขภาพ ความปลอดภัย และระบบจัดซื้อที่ลึกกว่านั้นมาก
ถ้าเคยสังเกตพ่อค้าแม่ขายในตลาดนัดให้ดี ๆ จะเห็นว่าเก้าอี้ที่อยู่หลังแผงไม่ได้วางอยู่เฉย ๆ แต่ทำหน้าที่หลายอย่างพร้อมกัน บางทีเป็นที่นั่งพักระหว่างรอลูกค้า บางทีเป็นที่วางกระเป๋าสัมภาระ บางทีเป็นที่วางกล่องสินค้าชั่วคราว และบางทีพ่อค้าแม่ขายยังใช้มันเป็น "จุดสูง" เพื่อยืนมองดูสินค้าบนชั้นที่อยู่สูงกว่าสายตาปกติอีกด้วย เก้าอี้ตัวหลังแผงตลาดนัดจึงเป็นเครื่องมือทำมาหากินที่แท้จริง ไม่ต่างจากตาชั่งหรือถุงบรรจุสินค้า และเมื่อมันเป็นอุปกรณ์ที่ต้องพกไปทุกวัน ทนสภาพแวดล้อมกลางแจ้ง และต้องจัดเก็บในพื้นที่จำกัดเมื่อไม่ใช้งาน พ่อค้าแม่ขายที่มีประสบการณ์จึงมีมุมมองในการเลือกเก้าอี้ที่ต่างออกไปจากคนทั่วไปมาก
ลองนึกถึงห้องเรียนสมัยประถมหรือมัธยมดูสักครู่ ภาพที่เห็นอาจแตกต่างกันไปบ้างในรายละเอียด แต่มีสิ่งหนึ่งที่แทบทุกคนจะนึกเห็นเหมือนกัน นั่นคือเก้าอี้พลาสติกสีฟ้าหรือสีเขียว ทรงสี่เหลี่ยม มีพนักพิงเตี้ย วางเรียงเป็นแถวหน้าหน้าหลังหลัง แถวละเท่า ๆ กัน
TH
EN